پیش از آن‌که دست آدمی تاروپود را به هم ببافد، نمد را با دلش می‌ساخت. نمد، نخستین یادگار هم‌نشینی انسان و طبیعت است؛ پشم گوسفند، آب، حرارت و صبر دست‌ها.

از دل گورها در سیبری تا چادرهای عشایر ایران، رد پای نمد پیداست. پرده، زره، زیرانداز یا لباس درویشان؛ هرجا که نمد هست، نشانی از زندگی ساده و صمیمی انسان با زمین است.

نمد نه‌تنها زیرانداز خانه‌ها، که بخشی از فرهنگ مردم بوده است؛ از «نمد افکندن» تا «کلاه از نمد ساختن»… هر واژه‌اش بوی خاک و خاطره می‌دهد.

امروز هم در کارگاه‌های کرمانشاه، مازندران و چهارمحال، نمدمالان هنوز با خلاقیت و عشق، طرح‌هایی از خیال خود را بر پشم می‌نشانند. هنری که با دست آغاز شد و هنوز با دل ادامه دارد.

در جهانی که هر چیز رنگ صنعت و تکرار گرفته، نمدمالی نفسِ اصالت و سادگی را زنده می‌کند. حمایت از این هنر، پاسداشت فرهنگی است که از دل طبیعت زاده شد و با دست انسان معنا گرفت.

بیایید نگذاریم این سنت گرم و مهربان، در میان هیاهوی عصر مدرن گم شود.

کاری از: سمانه مشحون

انتهای پیام/